မနက္တိုင္း မနက္တိုင္း ရံုးသြားရင္း သမီးကို တစ္ခါတည္းေခၚၿပီး ေက်ာင္းပို႔တာ ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္ပါ။ အရင္က ေက်ာင္းေရွ႕ပလက္ေဖာင္းေဘးမွာကား
ဒီမနက္ေတာ့ သမီးေလးကားေပၚကလည္းဆင္းခ်ိန္မွာ
ရင္ထဲမွာၾကည္ႏူးလိုက္တာ။ တစ္ခါမွသတိထားၿပီး မခံစားခဲ့မိဘူး။
ဘာလို႔ဆို....မနက္ဆို ကိုယ္လည္းလူးလဲထ၊ သမီးကိုႏိႈး၊ သားအဖႏွစ္ေယာက္ တစ္ကိုယ္ရည္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္၊ ယူနီေဖာင္းကိုယ္စီလဲၾကတယ္။ သမီးေလးက ၾကက္ေတာင္စည္းေလး၊ ပါးကြက္ၾကားေလးနဲ႔။ ၿပီးရင္ ဇနီးသည္ျပင္ေပးထားတဲ့ မနက္စာစားၿပီးတာနဲ႔ ထြက္လာ။ သမီးကိုေက်ာင္းပို႔၊ ကၽြန္ေတာ္က ရံုးဆက္သြား။ ညေနက်ေတာ့ ရံုးဆင္းခ်ိန္ေနာက္က်တဲ့ကၽြန္ေတ
ဒီလႈပ္ရွားမႈက ေန႔စဥ္အသားက်ေနတယ္။ ျပန္တြက္ၾကည့္လိုက္ရင္ သားအဖ အတူတူနီးနီးကပ္ကပ္ ေနရတာရွားတယ္။ တစ္အိမ္တည္းေနၿပီး ေနေကာင္းလားေမးရတဲ့အျဖစ္ေတြလို႔
ဆိုေလေတာ့ နီးနီးေလးနဲ႔ ေ၀းေနၾကသလိုပါလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ ခုဒီမနက္မွသာ သမီးကိုေက်ာင္းပို႔ရင္း ေနာက္ကေနလိုက္ၾကည့္ခဲ့မိတယ္။ ကိုငွက္ရဲ႕ သီခ်င္းေလးကလည္း ေနာက္ခံေတးသြား လွလွေလးပါပဲ။ သိပ္ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းတာပဲ။
ဒီေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ဘ၀ကိုျပန္စဥ္းစားမိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္က အိမ္ကေနေက်ာင္းအထိ ကုိယ့္ဟာကိုယ္လမ္းေလွ်ာက္သြားရတ
ညက်ေတာ့ အေဖေျပာျပတဲ့ ပံုျပင္ေလးေတြနားေထာင္၊ မဂၤလသုတ္ေတြရြတ္ၾက၊ ဘုရားရွိခိုး၊ မိဘကန္ေတာ့၊ အိပ္ယာ၀င္။ အလြန္ခ်မ္းေျမ႕တဲ့ ရစ္သန္မွန္ မိသားစုေတးခ်င္းေလးေပါ့။
ဆိုလိုခ်င္တာက
မိသားစုေတြ႕ဆံုခ်ိန္မနည္းဘူးဆို
ခုလက္ရွိမွာေတာ့ ကေလးခမ်ာမွာလည္း ေက်ာင္းနဲ႔ က်ဴရွင္၊ စာအုပ္နဲ႔ မခြာရ။ သူတို႔မွာ ကစားခ်ိန္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိဘူး။ မိဘေတြကလည္း မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ ပ်ားပန္းခတ္ အလုပ္လုပ္။ ကိုယ္တိုင္သမုတ္ထားတာေတာ့ ေနမင္းသားလို႔။ ေနထြက္ခ်ိန္မွာ အလုပ္ကိုေရာက္၊ ေန၀င္ခ်ိန္မွ အလုပ္ဆင္း။ ေတြ႕ဆံုခ်ိန္ေတြအခ်ိဳးတြက္ၾကည့္
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အနီးက လမင္းေလးျဖစ္တဲ့ သမီးေလးနားမွာ အခ်ိန္မ်ားစြာေပးရင္း ေနလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕ဗ်ာ။
(ကဖိုးသီ)
(၇-၂-၂၀၁၄/ ၁၀၅၀)
No comments:
Post a Comment